Marathi blogs मराठी ब्लॉग्स


वेळ येते नि जाते 

वेळेसंगे खुलते हळूहळू  एक नवे नाते 

होतात निर्माण नव्या आशा 

ठरतात आपसूक दिशा नियोजनाच्या , पुन्हा पुन्हा मिलनाच्या 

वेळ थांबत नाही जात असते, वाहत असते 

नाते जन्मलेले असेच वाढत असते अन हळूहळू संपत असते 

वेळेचे खेळ असेच सुरु असतात 

अळवावरच्या थेंबाला आठवणीत झुलवत असतात 

कधी जमून येतो नशिबी असेल तर ध्येयाचा ध्यास 

कधी तो शोधत राहतो अखंड, अविरत 
  
धावू पाहतो तिच्यापुढे 

कधी सूर्य समजतो कुटुंबाचा, कधी कणा, कधी महामेरू 

वेळ थांबत नाही अशीच जात असते पुढे पुढे 

हसत असते त्या असंख्य कण्यांना, महामेरूंना अन स्वयंघोषित सुर्याना 

वेळ माहीत नाही नक्की काय आहे ते ? 

पण डोळे साक्षीदार तिचे 

ती होती आहे अन पुढे राहील 

कैक महामेरू तिच्यासंगे उगवतील न मावळतील 

वेळ पुढेपुढेच जात राहील   


सिद्धेश्वर विलास पाटणकर



नभ उतरू लागले खाली 


तुझा निरोप घेऊनि 

नजर धूसर धूसर 

तुझ्या वाटेवर लागुनी 

दीनदुबळी देहबोली 

अश्रुनी चिंब ओली 

संदेश घेऊनि दाटले   

माघारी गेले ते रडवुनी 

आले चिंताग्रस्त खाली 

घेऊनि काळ्या मशाली 

चिंता पेटलेली पाहून 

केल्या सरी सर्व खाली 

धारा कोसळता साऱ्या 

पूर दोहींकडे आला 

निरोप देऊ तो कुणास ? 

राजा पंचतत्त्वी विलीन झाला 


सिद्धेश्वर विलास पाटणकर 
हो मला स्वप्नात दिसतो 

माझ्या आयटमचा बाप 

आठवलं तर अजूनही शहारत अंग सारं 

तिने आणि त्याने दिलेला ताप 

मस्त गोरी चिटोरी पोट्टी त्याची 

कोण म्हणेल तीया बापाची 

पोट्टी पाहून शिट्टी शिकलो 

अभ्यास सोडून लाइनीला लागलो 

पोट्टी निघाली भलतीच हुशार 

एकावेळी खेळवायची माझ्यासारखेच चार 

आम्ही साले होतोच हूतीया 

मागेमागे फिरायचो वाजवत शिट्या 

अधूनमधून भेटायचे एकेक 

कोण विचारलं तर सांगायची " माझा भाऊ पिंट्या " 

सर्वच साले पिंट्या होते 

दिसायला मात्र वेगळेच होते 

बाप मात्र एकच होता 

खिशाला साला ताप होता 

शोधून काढायचा जावयांना 

भस्म्या झाल्यागत 

असा काही हाणहाणायचा 

कि ताण पडायचा भुवयांना 

खिशाचं पार खोबरे झाले 

हातपाय गळून डोळे पांढरे झाले   

एकेक जावई प्रेमात ठार झाले 

माझे तर पार गटार झाले 

भिकेचे डोहाळे सुरु झाले 

मित्र कोण ओळखेनासे झाले 

प्रेमासाठी पदर झिजवले 

झिजून झिजून पार लंगोट बनले 

लंगोटाबरोबर प्रेम ओ कसले 

म्हणूनच तिने दुसरे निवडले 

बापाचे ते काय बिघडले 

त्याला जावई मिळतंच गेले 

मिळतंच गेले , मिळतंच गेले 



सिद्धेश्वर विलास पाटणकर
देशील ना मज उधार माझे श्वास तू ? 

एकेक क्षण जगायची, बनलीस आस तू 

आधी काय असे केले येऊनि वसंत नि शिशिराने माझ्या जीवनात 

स्तब्ध झालो बघताच तुला , जीवनाचा बनलीस हव्यास तू 

तो तुझा केशसांभार सहस्त्र बाणांपरी थेट हृदयातच घुसला 

अडखळतो न सावरतो तोच , तुझा नेत्रकटाक्ष पडला 

ते सुंदर मुखकमल , सिंहकटी पाहुनी 

ब्रह्मचर्याचा ताराच निखळला 

अशीच एक रतीकन्या आपलीही असावी 

भाव मनात हळूच फुलला 

बहरला गंध नवा जीवनात अस्सा काही   

कि सर्वांगाने जणू टाकली कात 

चैतन्याचा जोम रोमरोमात संचारला 

मातीचा गंधही आता कुठे उमजू लागला 

जीव तुझ्यात तुला पाहताक्षणीच विलीन झाला 


सिद्धेश्वर विलास पाटणकर 
आपण पितरांना विसरतो व त्यामुळे अनेक अडचणी निर्माण होतात. जे पितरांच स्मरण करतात अथवा श्राद्ध आदी कर्मे करण्याचे नियोजन करतात ते संसारीक लोक धार्मिक घुसखोरांकडुन लुटले किंवा लुबाडले जातात. अशा दोन्ही बाजुने उद्भवणार्या पेचप्रसंगातुन कसा मार्ग काढता येईल यावर आम्ही सर्व बाजुंनी विचार विनिमय करुन पुढील साधन आख्यायिका मांडत आहोत.


पितर साधना, पितृदोषांवर ( Pitra Dosh) दुर्लभ माहीती व रहस्य उजागर...!

Kuldeep Oct 20
पान : « 1 2 3 4 5 ... » »»